Skóra przy skórze: masaż body to body w Amsterdamie.

Praca z ciałem w pełnym kontakcie jest starsza niż określenie, które ją nazywa. Łaźnie Japonii i Tajlandii pracowały w ten sposób przez stulecie, zanim Europa miała na to nazwę, a praktyka dzieli się na dwie gałęzie: żel, który wymazuje tarcie, i olejek, który je zachowuje i czyni czytelnym. To gałąź olejku. Gałąź olejku ma też zachodniego kuzyna w długich pociągnięciach przedramion hawajskiego lomilomi, które przemierzają ciało ciągłymi liniami zamiast opracowywać je kawałek po kawałku. Body to body przenosi tę ideę z przedramienia na całe ciało.

Jej przedramię, klatka piersiowa i udo robią to, co robiłyby dłonie, a jej ciężar daje nacisk, oparty na nogach, dociskający grawitacją, a nie wysiłkiem. Twoja rola to oddać ciężar: ręce w dół, luźna szczęka, nic nie trzymane w górze, by pomóc. Kontakt poszerza się od szerokości dłoni do długości ciała i tak zostaje. Kąt decyduje o głębokości. Gdy kładzie się na tobie niemal płasko, ciężar rozkłada się na dużej powierzchni i jest miękki. Gdy opiera się na kolanie i prowadzi przedramieniem, ten sam ciężar zwęża się do pasa i sięga głębiej. To zmiana kąta, a nie mocniejsze pchanie, przeprowadza sesję od łagodnej do mocnej i z powrotem.